Technika śródskórnego podawania mikrodawek toksyny botulinowej została opisana w 2015 roku przez dr. Wofflesa Wu, według którego zabieg polega na podaniu wielu mikrokropli rozcieńczonej toksyny botulinowej w skórę. Celem zabiegu było początkowo głównie ograniczenie wydzielania łoju i potu oraz osłabienie powierzchownych włókien mięśni twarzy.

Czym są mikrodawki toksyny botulinowej?

Jest to procedura małoinwazyjna, ale – jak każda procedura z użyciem leku – może wiązać się z działaniami niepożądanymi. Metodę tę stosuje się przy zmarszczkach mimicznych, w tym poprzecznych zmarszczkach czoła.

Toksyna botulinowa to egzotoksyna pochodzenia bakteryjnego, która stosowana jest w medycynie od wielu lat. W dziedzinie dermatologii estetycznej wykorzystuje się ją w wielu terapiach m.in. łagodzeniu zmarszczek mimicznych na twarzy, zmarszczek w okolicy szyi, a także w leczeniu nadpotliwości. Toksyna botulinowa uznawana jest za jedną z najsilniejszych neurotoksyn bakteryjnego pochodzenia; produkowana jest przez beztlenowe bakterie Clostridium botulinum. Na ten moment zidentyfikowano osiem serotypów toksyny (A, B, C1, C2, D, E, F i G). Toksyna botulinowa w działaniu trójetapowym hamuje uwalnianie acetylocholiny z zakończeń nerwowych, co prowadzi do chwilowego osłabienia napięcia siły mięśniowej. Jej działanie jest jednak przemijające i nie daje stałych efektów.

Ze względów estetycznych toksynę botulinową stosuje się przy zmarszczkach mimicznych, które pojawiają się w wyniku zwiększonego napięcia lub nawykowego skurczu pewnych mięśni. Preparaty toksyny botulinowej typu A zazwyczaj podaje się w obszarze górnej części twarzy (czoło), w celu zmniejszenia widoczności zmarszczek mimicznych. Stosuje się je m.in. przy:

• lwiej zmarszczki

• kurzych łapek

• zmarszczek poziomych czoła

  
  

Klasyczne zabiegi z użyciem toksyny botulinowej polegają na podaniu oczyszczonej toksyny botulinowej typu A domięśniowo – do mięśni twarzy, w dawce ustalanej przez lekarza. Działanie toksyny dotyczy przede wszystkim mięśni, do których została podana, choć możliwe jest jej miejscowe rozprzestrzenienie się na sąsiednie mięśnie. Odmianą tych zabiegów jest śródskórne podawanie mikrodawek toksyny botulinowej (tzw. mikroiniekcje).

Zabieg z użyciem mikrodawek toksyny botulinowej obejmuje powierzchowne wstrzyknięcia, zazwyczaj śródskórne, niewielkich dawek rozcieńczonego preparatu. Toksyna botulinowa, podawana płytko i w małych ilościach, hamuje wydzielanie acetylocholiny z zakończeń nerwowych w skórze. Jednym z efektów jej działania jest redukcja wydzielania potu przez gruczoły, co może wpływać na wygląd skóry twarzy. Komórki mioepitelialne, które otaczają komórki gruczołowe, są stymulowane przez nerwy współczulne, w których głównym neurotransmiterem jest acetylocholina. (Ta właściwość jest wykorzystywana m.in. w leczeniu nadmiernej potliwości). Toksyna botulinowa jest lekiem wydawanym na receptę – o możliwości jej zastosowania, dawce i obszarze podania decyduje lekarz po konsultacji i kwalifikacji.

Kwalifikacja do zabiegu:

Podczas kwalifikacji do zabiegu, lekarz nie tylko przedstawi jego przebieg, ale również wskazania i zalecenia do których należy zastosować się przed zabiegiem. Do zaleceń mogą należeć m.in.:

ewentualne czasowe odstawienie niektórych leków – wyłącznie po uzgodnieniu z lekarzem,

niekorzystanie z innych zabiegów medycyny estetycznej,

Efekty zabiegu:

Obecnie odchodzi się od efektu tzw. „zamrożenia twarzy” i dąży raczej do subtelnego efektu (wygładzenia skóry). Selektywne osłabienie mięśni odpowiedzialnych za mimikę może zmniejszać widoczność zmarszczek mimicznych. Iniekcje toksyny botulinowej podawane śródskórnie mogą zmniejszać widoczność drobnych zmarszczek w obszarze podania. Opisywano także wpływ zabiegu na funkcje ochronne skóry: redukcja pocenia może prowadzić do zmniejszenia transepidermalnej utraty wody (TEWL) i zwiększenia nawilżenia skóry.

Iniekcja toksyny botulinowej może także zmniejszać produkcję sebum; w badaniach opisywano również jej wpływ na fibroblasty i syntezę kolagenu. Przy ograniczeniu aktywności gruczołów potowych i łojowych skóra może być mniej błyszcząca (tłusta). Technikę mikrodawek stosuje się także w okolicy szyi – przy pionowych pasmach mięśnia szerokiego szyi i poziomych zmarszczkach szyi.

Celem zabiegu jest subtelny efekt przy zachowaniu naturalnej mimiki. Jak każda procedura, może on jednak wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak asymetria, zmiana wyrazu twarzy czy – przy podaniu w okolicy ust – trudności z artykulacją. Drobne zmarszczki i linie mimiczne, takie jak kurze łapki, mogą stać się płytsze i mniej widoczne.

Metodę tę stosuje się również w celu delikatnego uniesienia kącików ust oraz brwi, przy zmarszczkach u nasady nosa i lwiej zmarszczce, czyli pionowej bruździe między brwiami, a także przy zmarszczkach wokół czerwieni wargowej, zwłaszcza tzw. zmarszczkach palacza (zmarszczkach na górnej wardze). Zmniejszenie aktywności gruczołów łojowych i potowych może wpływać na wygląd skóry, szczególnie na czole.